چه گلهایی که هرگز دستانمان را لمس نکردند

نکند رها شویم میان آشفتگی دنیا

نکند تند و تند از کنار هم بگذریم و انگار نه انگار

چه حافظ هایی که گشوده ایم بی هم

چه شاخه نبات هایی که قسم داده ایم

چه خیابان های طویلی که پیموده ایم در رویا

هیچ کدامشان پا در میانی نکردند!...

م.ر.ج.ا.ن

آنسوی شیشه های اتاقکِ همیشه در سکوتماتاقک نجواها و تپش ها با دیوارهای یاسیِ آرامگوش سپرده امچقدر لطیف میخوانند ملودیِ دوست داشتن را برای هم...آهسته و آرام پنجره را می گشایم،که مبادا بر هم بزنم این عاشقانه را...همچنان میخوانند برای هماشک در چشمانم حلقه زدهخوشا به حالشان که سهمی عاشقانه از پاییز دارندبه خرده نانی دلخوشند و سرپناهی هرچند کوچک میان درختان غمزده...کاش میفهمیدم چه میگویندچطور دلبری میکنند از برای هم؟!کاش...م.ر.ج.ا.ن